Lees het interview


Prof. dr. Wim Kremer is hoogleraar 'Gezondheidszorg Landbouwhuisdieren in het bijzonder het onderwijs’, en onderwijsdirecteur van de Faculteit Diergeneeskunde. Hij was als mentor betrokken bij het Mentoring- en Coachingstraject 2012-2013. Onderstaand interview verscheen in juli 2012 in Pandora.

Wat was voor u aanvankelijk de reden om u als mentor aan dit project te verbinden?
Ik ben docent in hart en nieren. Mijn belangrijkste rol is om mensen te begeleiden en ondersteunen om het beste uit zichzelf te halen, op een manier die bij hun persoonlijkheid past. Daar is geen uniform recept voor. Je moet je eigen vooroordelen opzij kunnen zetten en oprecht aandacht aan mensen besteden. Als er iets leuk is aan het universitaire docentschap, dan is het wel om mensen te ondersteunen om bij hun talent te komen.

Inzicht in ‘de bijsluiter van een organisatie’ maakt het een stuk makkelijker om in een organisatie door te groeien. Het is me echter opgevallen dat er te veel mensen zijn die de bijsluiter niet kennen, niet willen lezen, niet snappen of niet accepteren. Velen denken dat als ze maar voldoende kennis en kunde in huis hebben, ze vanzelf zullen worden herkend en erkend. Maar dat is helemaal niet vanzelfsprekend. Natuurlijk zijn kennis en kunde absolute voorwaarden om in een organisatie verder te komen. Maar het is daarbij essentieel dat je snapt hoe het spel werkt, inzicht hebt in hoe de organisatie werkt.

Waarom vindt u juist dit onderwerp zo belangrijk?
Dat diversiteit in organisaties belangrijk is, daar is voldoende hard wetenschappelijk bewijs voor. Nu is het zaak om dat echt met elkaar te erkennen, en het spel te gaan leren spelen op een manier die bij zowel mannen als vrouwen past. Soms is het gewoon nodig om extra aandacht te besteden aan een bepaalde groep. Te meer als je daar een goede aanleiding voor hebt, zoals in dit geval het stimuleren van vrouwelijk talent en de diversiteit in doorstroming. Maar dat kan ook voor andere doelgroepen gelden. Zo kan ik me bijvoorbeeld voorstellen dat er op den duur gericht beleid komt voor professoren die al op jonge leeftijd werden benoemd en na twintig jaar in het vak de liedjes wel kennen. Als dat beleid er komt, is dat geen positieve discriminatie van jong benoemde hoogleraren, maar aandacht voor een specifieke doelgroep.

"De keuzes die je thuis maakt, staan niet los van je werk. Gebruik je kinderen niet als excuus"

Wat wilt u in uw mentorschap overbrengen?
Je kunt niet verwachten dat de spelregels je worden uitgelegd, je moet ze zelf willen ontdekken. Een organisatiecultuur is iets waar je zelf deel van uitmaakt, dus geef de cultuur niet de schuld van hoe dingen lopen. Verdiep je er juist in. Je hebt het stuur meer in handen dan je zelf denkt. In de bijsluiter van de organisatie staan een aantal regels. Eén ervan is dat je je moet melden. Generaliserend gesteld gaat een vrouw ervan uit dat haar kwaliteiten gezien worden. Ze verwacht dat haar baas onderhand wel weet dat ze ambitieus is. Maar als de baas iemand is die het spel anders gespeeld heeft, weet of snapt hij of zij helemaal niets. Verdiep je dus ook in zijn of haar bijsluiter. Je zult toch een keer aan de bel moeten trekken.

Een tweede punt is dat veel vrouwen alles voor een 9 willen doen, zowel thuis als op het werk. Het is noodzakelijk om daar evenwicht in aan te brengen. Soms is een 7 ook acceptabel. Veel mannen kiezen ervoor om bepaalde dingen voor een 7 te doen, en accepteren dat van zichzelf. Vrouwen hebben er over het algemeen meer onvrede mee als ze niet op alle fronten altijd topprestaties leveren. En een belangrijk derde punt: de keuzes die je thuis maakt, staan niet los van je werk. Gebruik je kinderen niet als excuus. Als mannen carrière kunnen maken met kinderen, kunnen vrouwen dat ook. Als ik hoor dat een vrouw een dag vrij moet nemen omdat haar kind ziek is en haar man geen vrij kan krijgen, vraag ik me af: ‘Waarom hij niet en jij wel?’ Regel het met elkaar. En als je dat niet wilt, zul je andere keuzes moeten maken.

Ik wil benadrukken dat ik alleen maar kan praten vanuit mijn eigen ervaringen en observaties. Ik spreek dus niet in algemene zin. De manier waarop je je carrière gestalte geeft, de man-vrouwverschillen die we daarin zien: iedereen bekijkt die kwesties vanuit zijn eigen perspectief. Dat is goed, zolang we maar de feiten voor ogen blijven houden en onszelf niks wijsmaken in de emoties die we over deze onderwerpen hebben.